Terapia integracji sensorycznej jako wsparcie w terapii traumy rozwojowej

Doświadczenie traumy na wczesny etapie rozwoju dziecka może prowadzić do dezorganizacji układu nerwowego. Objawem może być zwiększona reaktywność lub stan ciągłego reagowania. Aby wpierać dziecko doświadczone wczesną tramą warto wykorzystać terapię integracji sensorycznej, dzięki której można zmniejszyć nasilenie objawów. U dzieci, które doświadczyły wczesnej traumy, dochodzi do dezorganizacji układu nerwowego, czego efektem jest zwiększona reaktywność lub stan ciągłego reagowania. Rozregulowane niemowlęta i dzieci reagujące w nietypowy sposób na otaczający je świat stanowią duże wyzwanie dla rodziców i opiekunów, którzy nie rozumieją ich reakcji. Nie potrafią też na nie adekwatnie odpowiadać, co w konsekwencji może powodować kolejne traumy (o charakterze traumy relacyjnej) i nasilać rozregulowanie dziecka. Coraz więcej mówi się o tym, że poprzez celowe oddziaływania na poszczególne systemy sensoryczne można doprowadzić do zmniejszenia nasilenia objawów wynikających z wczesnej traumy i pomóc rodzicom, opiekunom oraz dzieciom, które jej doświadczyły, w radzeniu sobie z codziennymi wyzwaniami (Klecka, M., Palicka, I.). Trauma rozwojowa Z traumą rorozwojową mamy do czynienia w sytuacji, kiedy możliwości adaptacji i regulacji rozwijającego się organizmu zostają przekroczone. Straumatyzowany układ nerwowy znajduje się w stanie dezorganizacji i nie jest w stanie sam się wyregulować i powrócić do stanu równowagi, a co więcej, traci lub nie rozwija wcale naturalnej zdolności do autoregulacji. Wyróżnia się trzy kategorie wczesnej traumy rozwojowej: trauma in utero (prenatalna, występująca przed narodzeniem dziecka), trauma perinatalna (okołoporodowa, związana z porodem), trauma postnatalna (występująca po narodzinach dziecka). „Szczególną kategorią traumy rozwojowej jest tzw. całościowa aktywacja o dużej intensywności (GHIA). Do tej kategorii zalicza się...