Dziecko z zespołem Aspergera (studium przypadku, pomoc w szkole i w domu)

Sprowadzenie dziecka z ZA „z kosmosu” na ziemię bywa niewyobrażalnie trudne, ale jednak możliwe, czego przykładem jest kilka lat z życia pewnego chłopca. Móc – to przede wszystkim chcieć, wierzyć, działać.   Rozpoznanie problemu Dziecko (chłopiec w wieku 5 lat) trafiło do zwykłej grupy przedszkolnej. Już na początku pobytu w przedszkolu, na etapie formowania grupy i ustalania norm związanych z funkcjonowaniem w grupie rówieśniczej, uwagę nauczyciela zwróciło jego nietypowe zachowanie. Chłopiec absolutnie nie zwracał uwagi na stany emocjonalne innych dzieci i opiekujących się nim osób dorosłych. Wyraźnie nie potrafił rozpoznawać emocji ani też okazywać ich w sposób adekwatny do sytuacji, np. nie potrafił zrobić ani wesołej, ani smutnej miny. Wszystkie komunikaty werbalne odbierał w sposób dosłowny, nie rozumiał nawet najprostszych żartów, przenośni. Wykazywał się bardzo niskimi umiejętnościami w zakresie samoobsługi. Nie potrafił inicjować absolutnie żadnej zabawy z rówieśnikami. Najchętniej bawił się sam, ciągle tą samą zabawką. Podczas zabaw zespołowych zwykle długo obserwował bawiące się dzieci, a dopiero później próbował dołączyć do wspólnej zabawy. Czynił to jednak w sposób niezwykle ostrożny i specyficzny: zabawa musiała przebiegać dokładnie po jego myśli, wyłącznie z wybranymi dziećmi, wyłącznie z wykorzystaniem określonych zabawek. Jeśli zdarzyło się coś nieoczekiwanego, nie po myśli chłopca, następowała...