Sposoby organizacji środowiska ucznia z problemami sensorycznymi

Szacuje się, że w krajach wysoko rozwiniętych około 15–25% dzieci w wieku szkolnym ma mniejsze lub większe problemy z nauką pisania i czytania. Wiele dzieci o przeciętnej i ponadprzeciętnej inteligencji, bez uszkodzeń neurologicznych, mających wspierających rodziców, doświadczonych i oddanych nauczycieli, żyjących w zdrowym środowisku nie radzi sobie w szkole. Systemy edukacyjne, placówki i personel szkolny są z tego powodu atakowane, a nauczyciele wypróbowują różne metody nauczania, sposoby nauki czytania czy eskalują wymagania, z różnym skutkiem. Część uczniów w końcu opanowuje umiejętność czytania i pisania, inni tylko częściowo, a inni uczniowie wcale. Dlaczego tak się dzieje? Co zrobić, jeśli tradycyjne metody nauczania zawodzą? Problem ten badała dr A.J. Ayers w ramach Programu Badań nad Mózgiem, czego efektem było powstanie teorii integracji sensorycznej. Trudności w uczeniu się a integracja sensoryczna W miarę rozwoju dziecka rozwijają się jego zmysły, dzięki którym otrzymuje informacje o własnym ciele, o tym, jak porusza się ono w przestrzeni. Co więcej, rozwój ten ma określoną sekwencję. Najbardziej podstawowym zmysłem, rozwijającym się jeszcze w okresie prenatalnym, jest układ przedsionkowy reagujący na działanie siły grawitacji i pozwalający utrzymać równowagę. Jest to układ koordynujący wszystkie funkcje zmysłowe, a integracja bodźców przedsionkowych ma podstawowe znaczenie dla rozwoju psychospołecznego. Z czasem, gdy dziecko wzrasta i dojrzewa, doświadcza ruchu, dotyku, zdobywa umiejętności w zakresie motoryki dużej i małej, słucha, patrzy i mówi, nabywa umiejętności integrowania różnorodnych bodźców zmysłowych. Proces ten u dzieci sprawnych, o niezaburzonym rozwoju przebiega naturalnie, w określonym porządku. Jeżeli mózg dziecka nie otrzymuje, nie przetwarza i nie integruje wielu różnych wrażeń docierających do jego układu nerwowego, pojawiają się zakłócenia, które sprawiają, że nauka staje się trudniejsza i przebiega wolniej. Zaburzenia przetwarzania sensorycznego mogą być źródłem trudności w uczeniu się, problemów z koncentracją uwagi, zachowaniem, organizowaniem otoczenia, własnego zachowania i zabawy. Negatywnie wpływają też na umiejętność samoregulacji i kontroli emocjonalnej oraz rozwój społeczny, relacje rówieśnicze i kontakt z nauczycielami. Im wcześniej nastąpi rozpoznanie problemu i terapia, tym lepiej, gdyż duża plastyczność układu nerwowego we wczesnych latach...