Zaburzenia modulacji sensorycznej o typie poszukiwania bodźców sensorycznych – jak pracować z tzw. poszukiwaczem sensorycznym

Zaburzenia przetwarzania sensorycznego dzielą się na trzy typy: zaburzenia modulacji sensorycznej, zaburzenia różnicowania sensorycznego oraz zaburzenia ruchowe o podłożu sensorycznym. W przypadku zaburzeń modulacji sensorycznej można wyróżnić trzy podtypy: nadwrażliwość sensoryczną, podwrażliwość sensoryczną oraz poszukiwanie bodźców sensorycznych. Zaburzenia modulacji sensorycznej mogą dotyczyć wszystkich układów sensorycznych. Dzieci, które wykazują zaburzenia modulacji sensorycznej o typie poszukiwania sensorycznego, zwykle otrzymują łatkę dzieci w ruchu, dzieci, które rozrabiają, nie słuchają, podejmują działania ryzykowne. Ich nadmierne pobudzenie, a co za tym idzie – nadmierna aktywność, sprawiają, że ich zachowanie porównywane jest do zachowania dzieci z nadpobudliwością psychoruchową. Jak wskazuje Lucy Miller, objawy dzieci poszukujących wrażeń sensorycznych są bardzo często wręcz mylone z ADHD. Ogromna potrzeba dostarczania sobie wrażeń sensorycznych widoczna jest u tych dzieci niemal na każdym kroku. To nie tylko ogromna potrzeba bycia w nieustannym ruchu, ale też potrzeba dotykania różnorodnych przedmiotów i ludzi, noszenia ciężkich sprzętów i rzeczy, pchanie czy ciągnięcie ich. Potrzeba ruchu widoczna jest nawet wtedy, kiedy wykonują czynności w pozycji siedzącej. Zaczynają się wówczas kręcić, wiercić, zmieniać swoją pozycję, ponieważ każdy, nawet najmniejszy ruch, każde otarcie się o przedmiot, dotknięcie czy kopnięcie czegoś lub kogoś, np. nogi stołu czy krzesła, to stymulacja sensoryczna, która jest niczym pokarm, którego jak wygłodniałe potrzebują. Potrzeba ruchu, kręcenia i wiercenia...