Rola integracji sensorycznej w strategiach wzmacniania koncentracji uwagi

Metoda integracji sensorycznej opiera się na założeniu, że dostarczanie adekwatnej stymulacji zmysłów bazowych oraz dążenie do aktywizacji pracy układu nerwowego na jego niższych szczeblach, czyli obszaru pnia mózgu, wpływa rozwojowo na umiejętności motoryczne, językowe, społeczno-emocjonalne oraz zdolności uczenia się, które są kontrolowane przez korowe struktury systemu nerwowego. Proces przetwarzania sensorycznego dokonuje się w sposób należyty dzięki udoskonaleniu możliwości przepływu i integracji bodźców zmysłowych. Oddziaływania terapeutyczne poprzedzone są analizą reakcji dziecka na bodźce sensoryczne z poszczególnych kanałów zmysłowych. Ocenie poddawana jest również kontrola neuromięśniowa, reakcje równoważne, obronne, postawa, ruchy posturalne w tle, percepcja i schemat ciała, obustronna koordynacja, umiejętność planowania motorycznego, duża i mała motoryka, a także koordynacja wzrokowo-ruchowa i wzrokowo-słuchowa. Wykorzystanie aktywności ruchowej, motywacji i zaangażowania dziecka sprzyja niwelowaniu nieprawidłowości ze strony zmysłów bazowych. Podążanie za dzieckiem, kreowanie otoczenia w sposób umożliwiający dziecku działanie, doświadczanie i reagowanie na zmieniające się warunki skutkuje coraz bardziej efektywnym zachowaniem i umiejętnościami (Rzeźnicka-Krupa J., 2004). Powyższe założenia wykorzystywane są w terapii dzieci z nieprawidłowościami w zakresie koncentracji uwagi.   Funkcje kory przedczołowej Kora przedczołowa stanowi najwyżej rozwiniętą ewolucyjnie część mózgu, a jej obszar zajmuje jedną trzecią powierzchni kory mózgowej. Najczęściej stosowany podział umożliwia wyodrębnienie w niej części grzbietowo-bocznej, oczodołowej oraz zakrętu obręczy. Ten ostatni jest składową układu limbicznego, który odpowiada za funkcje afektywne, kontrolę, pamięć, wartość. Rolą kory przedczołowej jest przede wszystkim...